source: buildings without architects' names, crowds of people coming back from the city having more power than single clergymen in Kensington, than any of the books Miss Kilman had lent her, to stimulate what lay slumbrous, clumsy, and shy on the mind's sandy floor to break surface, as a child suddenly stretches its arms
target: بناهایی بدون نام معمارانشان، جماعت مردم که از مرکز شهر می آمدند که بیش از روحانیان تنها در کنزیگتن، بیش از تک تک کتاب هایی که دوشیزه کیلمن به او امانت داده بود، قدرت داشتند آن چه را لخت و خواب آلود، معذب و خجالتی بر بستر ماسه ای ذهن افتاده بود برانگیزانند به شکافتن سطح، همچون کودکی که ناگهان دستانش را دراز می کند.